EKONOMICZNE FUNKCJE PAŃSTWA:
1. funkcja tradycyjna – zapewnienie ładu, porządku i bezpieczeństwa,
2. funkcja pozyskiwania - funkcji na utrzymanie władzy.
W WIEKU XX POJWIŁY SIĘ 4 FUNKCJE:
i. funkcja tworzenia ładu prawnego.
Ta funkcja jest bardzo szeroka, część jej jednak odnosi się do gospodarki państw:
a. określa, jaka forma własności będzie własnością dominującą czy własność prywatna, czy państwowa,
b. określa się w niej prawa i obowiązki właścicieli środków produkcji,
c. określa się mechanizm konkurencji,
d. ustala zachowania dozwolone i niedozwolone np. monopole,
e. dąży się do równości praw,
f. państwo ustala płacę minimalną, jakie ma obowiązki, ilość godzin, w jakich warunkach i kiedy można wchodzić w spór pomiędzy pracownikiem a pracodawcą (łagodzenie, unikanie problemów między pracodawcą i pracownikiem).
Regulacje państwa dotyczące jakości produkcji. Państwo ustala:
a. normy,
b. reguluje egzekwowanie tych praw.
ii. funkcja alokacyjna – rozmieszczenie, rozdysponowanie.
Państwo przy pomocy wszystkich dostępnych mu instrumentów próbuje dokonać optymalnej z punktu widzenia jego długookresowych celów alokacji, czyli rozdysponowania czynników wytwórczych, są to głównie instrumenty o charakterze fiskalnym oraz polityki pieniężnej.
W ramach funkcji nowoczesne państwo powinno skupić się na tworzeniu infrastruktury ekonomicznej (drogi, koleje) oraz infrastruktury społecznej (szkoły, szpitale).
iii. funkcja redystrybucyjna.
Państwo wkracza w pierwotny mechanizm podziału dochodu narodowego za pośrednictwem rynku ja sprzedaję i otrzymuję dochód.
Państwo powinno uzupełnić rynek – podstawą jest doprowadzenie do zniesienia nierówności dochodowych oraz ograniczenie liczby osób, które z różnych względów w pierwotnym podziale nie uczestniczą.
Jest to funkcja najbardziej kontrowersyjna (działa jak Janosik).
iv. funkcja stabilizacyjna.
Polega na tym, iż państwo przy pomocy wszystkich dostępnych mu instrumentów próbuje stabilizować gospodarkę na poziomie zbliżonym do produkcji potencjalnej i próbuje nie dopuszczać do załamań koniunktury (do kryzysu).
Państwa mogą stosować instrumenty bezpośrednie (nakazywać i zakazywać) i pośrednie (obniżanie podatków na jakimś terenie).